Archive for the ‘Mικρές βαθιές …ανάσες.’ Category

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΧΕΔΟΝ …ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ. ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ.   Leave a comment

Αγαπημένοι μου συμμαθητές,

Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι από το δικό τους αγνάντεμα και τη δική τους τυραννία, ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας.

Σήμερα, λείπουν τα χαμόγελα, τα σφιχτά χέρια, οι ζεστές καρδιές. Υπάρχουν αδιέξοδα κι όλοι έχουμε ανάγκη κάτι να μας αποσπά από τη γυμνή μοναχικότητά μας.

Βέβαια, είναι πολύ οδυνηρό να πατάς και να πετάς. Χρειάζεσαι αντοχές για να επιβιώσεις, σ’ έναν κόσμο που όλο και περισσότερο οι ψυχές των ανθρώπων αδειάζουν.

Αλλά τα τριαντάφυλλα ξανανθίζουν και μοσχοβολούν, οι πεταλούδες πάλι φτερουγίζουν ξέγνοιαστες και οι καρδιές των ανθρώπων δεν παύουν ν’ αγαπούν.

Σας προσκάλεσα σ’ αυτό το αντάμωμα, εδώ, στο σταθμό του τρένου, το στέκι της νεολαίας μας τότε, να θυμηθούμε – όσοι μπορέσατε και ήρθατε, σας ευχαριστώ -, να ξεφυλλίσουμε τις παιδικές μας θύμησες, να αναθερμάνω την αγάπη για το χωριό μας, για τα πατρικά μας σπίτια που όλοι κι ερημώνουν, για τις ανθρώπινες αξίες – τις σταθερές αναφορές μας -, οι οποίες μας κρατούν όρθιους σαν κυπαρίσσι σ’ όποιο γκρεμό, σ’ όποιο μονοπάτι βρεθούμε….

Το δικό μου αγνάντεμα… είναι το γράψιμο. Σας χαρίζω κάποια κείμενα, λογοτεχνικά, ερωτικά, λαογραφικά, όχι για να προβληθώ, είμαι πολύ «μικρή» για να φαίνομαι «μεγάλη». Θέλω όμως να πάρω και να δώσω αγάπη. Για μένα αυτή η βραδιά είναι το «φευγιό μου». Χαίρομαι κι επιδιώκω να σας παρασύρω στον «κόσμο μου». Πιστέψτε με, το χαμόγελο και η ανοιχτωσιά του προσώπου σας είναι βάλσαμο στην ψυχή μου. Ας μη ντρεπόμαστε να είμαστε άνθρωποι, ας παραμείνουμε άνθρωποι. Η μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης ας μη μας αγγίζει… Σας αγαπώ.

Μ’ ένα ποίημα, μ’ ένα τραγούδι, μ’ ένα κείμενο «αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας».

 

Στη συντροφιά αυτή παρόντες ήταν:

  1. Αγγελοπούλου Γεωργία του Ναού και η κόρη της Μαρία.

  2. Αδαμόπουλος Κωνσταντίνος του Σωκράτη και η σύζυγός του.

  3. Αναγνωστόπουλος Αδάμ του Επαμεινώνδα.

  4. Γιαννόπουλος Τάκης.

  5. Ηλιόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου.

  6. Κακούτη Ιωάννα.

  7. Λιάτσος Αναστάσιος του Χρήστου.

  8. Παναγιωτόπουλος Χρήστος του Χαραλάμπους.

  9. Ρήγας Νικόλαος του Γεωργίου, η αδελφή του Σοφία και η σύζυγός του Άννα.

10. Σταυρόπουλος Κωνσταντίνος του Δημητρίου.

11. Φωτεινός Κωνσταντίνος του Ιωάννη.

 

Ακόμα φίλοι και συγγενείς:

  1. Οικονόμου Ευάγγελος.

  2. Παπαγεωργίου Γιαννούλα.

  3. Γκότση Δήμητρα.

  4. Γκότση Άννα.

  5. Παπατσώρη Γιώτα.

  6. Παπαδημητρίου Αθηνά και ο σύζυγός της.

  7. Παπαγεωργίου Χριστίνα.

  8. Παπαγεωργίου Ρούλα.

  9. Ο τραγουδιστής, λεβέντης, δάσκαλος Κακούτης Ευστάθιος και

10. Ο ακάματος δημοσιογράφος μας του Κοπανάκι News Γιαννόπουλος Δημήτρης.

 

Όλη η παρέα χόρεψε και τραγούδησε σε κέντρο στου Σανοβά.

Εύχομαι υγεία και την επόμενη φορά ας είμαστε περισσότεροι. 

 

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Μαλλούσα

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ …ΕΔΩ. ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ. 

Κείμενο ή μάλλον κείμενα, περιμένω από εσάς. Όχι μόνο από την Γεωργία, από όλους ή τουλάχιστον από μερικούς. Δέστε το σαν …έκθεση ιδεών, θυμηθείτε  πραγματικά τα μαθητικά σας χρόνια. Πάντως εγώ πέρασα πολύ καλά και σας προτείνω να το ξανά κάνετε ίσως πιο …οργανωμένα. Όσοι από σας δεν ήρθαν μαζί μας στο Σανοβά …χάσανε. Υπέροχοι …μεζέδες -εκεί το μυαλό μου εμένα-  τραγούδι και χορός, κάτω από την φανταστική κληματαριά στου Σκούρου. Δημήτρης  Γιαννόπουλος. Κopanaki news.

Advertisements

Posted Αύγουστος 21, 2012 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ   Leave a comment

ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΓΕΙΑ ΣΑΣ

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, περνάμε κοινωνική και ηθική κρίση. Οι ανθρώπινες αξίες, αλλοτριώνονται στη συναλλαγή. Η κοινωνία, χάνει τον προσανατολισμό της, οι αδυναμίες συνεχώς αυξάνονται και οι άνθρωποι, παραδίδονται στην κοινωνική παρακμή. Οι περισσότεροι έχουν ξεπέσει και η ηθική κατάπτωση έχει διαβρώσει τα πάντα. Γι’ αυτό, τώρα χρειάζονται κάποιες φωνές δυνατές. Αυτές είναι οι καλλιτεχνικές φωνές. Εκείνες, που όλες τις εποχές παρηγόρησαν τον άνθρωπο και κατάφεραν να κρατήσουν την πνευματική ομορφιά. Η ανάγκη, της κοινωνίας για την τέχνη είναι, ότι μέσ’ από αυτή, διασώζεται η δύναμη της ψυχής. Είναι αφιλοκερδής, γιατί εκφράζεται η ελευθερία του ανθρώπου, η ύψιστη. Εκείνη ορθώνει πολιτισμούς, αφού παρηγορήσει, αφού ελευθερώσει, αφού εξευγενίσει και μεταμορφώσει τον άνθρωπο. Τον εξανθρωπίζει και αυτή η διεργασία, αποβλέπει μόνο στο ηθικό πρόσωπο του ανθρώπου, στο μεγαλείο που κρύβει μέσα του. Ένα άγαλμα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα ποίημα, ένα βιβλίο, μια μουσική σύνθεση, φέγγουν πάντα δημιουργικά και αθάνατα. Απ’ όλες τις μορφές της τέχνης όμως, υπερέχει ο ποιητικός λόγος. Από τον Όμηρο, τον Αισχύλο και το Σοφοκλή, ως τον Αριστοτέλη, μαθαίνουμε ότι «η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την ιστορία». Μια στάση ζωής, που ακολουθεί και παρακολουθεί την ανθρωπότητα, πιστεύει στην ειρήνη, βαθιά δεμένος με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή της. Σέβεται το δίκαιο και την ελευθερία, γαλουχεί υπάρξεις και πλάθει πολιτισμό. Τι πιο γενναίο, από το να είσαι ποιητής! “Άξιον εστί το φως του”. Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες. Ένας ρεαλιστής επαναστάτης, ένας αμφισβητίας, που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη, που λέγεται ταλέντο. Δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα. Η δύναμη αυτή, τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία του χθες και του σήμερα, να διασώσει την έννοια της λέξης ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής προσπαθεί και αγωνίζεται ειρηνικά και εμπόλεμα, ενίοτε, να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται. Τολμάει κι εξωτερικεύει τα ενδόμυχα, σαρκάζει και καυτηριάζει τα ευτελή και μίζερα, εξυψώνει και ωραιοποιεί έναν άσχημο και σκληρό κόσμο. Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Ζει τις δικές του στιγμές κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Ψάχνει. Ρωτάει κι αυτός με αγωνία. «Θέ μου και τι να γίνηκαν του κόσμου οι αντρειωμένοι;»Το δίκιο ποιανού είναι; Και να, πως εκφράζεται σ’ αυτούς τους πιο κάτω στίχους για τα θύματα: Γιατί φοράς μαύρα; / Σκοτώθηκε ο γιος μου. / Κι εμένα τον σκότωσαν. Αγκαλιάστηκαν κι έκλαψαν μαζί. Ούτε που ρώτησαν σε ποια μεριά πολεμούσαν τα παιδιά τους. Ήταν μανάδες βλέπετε… Αυτοί είναι κακούργοι! είπε ο δάσκαλος αναλύοντας την πρόσφατη ιστορία, διαβάζοντας μια απόφαση. Ένα παιδί άρχισε να κλαίει. Ο πατέρας του ήταν με τους «κακούργους». Και τον αγαπούσε τόσο πολύ. Σαφέστατα ο ποιητής είναι ένας μάρτυρας. Ζει βαθύτερα, όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά όταν κλαίει με ελπίδα για το αύριο. «Ο ποιητής ποτέ του δε πεθαίνει. Το μέρος του το κάλλιστο, οπίσω του θα μένει» (Φ. Λόρκα) Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του ο άνθρωπος, μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Σ’ αυτόν τον κόσμο του θορύβου και της μοναξιάς, αν φορές, φορές αισθάνεσαι την ανάγκη να δώσεις χαρά σε κάποιον, προσφέροντας ό,τι ζωντανό έχεις μέσα σου, τότε δυναμώνεις την αίσθηση της ύπαρξής του κι εκφράζεται ο πλούτος της ψυχής σου. Μες στις σιωπηλές λοιπόν στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, το πνεύμα του, ειρηνικό και δίκαιο, δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό. Στέκεται στις αράδες του με τη πένα του, σ’ ένα δάκρυ. Αντιστέκεται στον πόλεμο και τη συμφορά του.

Posted Ιουνίου 26, 2009 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.

Η ΙΘΑΚΗ ΜΟΥ   Leave a comment

Γλυκιά  μέθη

Σ’  αυτόν  τον  κόσμο  του  θορύβου  και  της  μοναξιάς  κράτα  ό, τι  αγαπάς  και  ό, τι  θυμάσαι.

Φίλοι μου γειά σας.

mall.pdf - Adobe Reader

Αν μ’ αυτή τη δίψα, το χάρισμα που έχεις να γράφεις «εκθέτεις» την ψυχή σου, ε… ναι αυτό το μυστήριο, το παντελώς άγνωστο, όσο γεμίζει με φως, τόσο βαραίνει. Κάνεις μια βουτιά, πότε στον Παράδεισο και πότε στην Κόλαση. Σαφώς θέλεις και μια «κλωτσιά» να εκφραστείς, αγνοώντας τον κίνδυνο, πως μπορεί να μη σε αποδεχτούν κάποιοι.

Η κοινωνία, σε κρίνει και σε κατακρίνει από τις πράξεις, που ορίζει εκείνη τι είναι σωστό, ηθικό ή ανήθικο. Αυτή η πραγματικότητα, σε οδηγεί σ’ έναν συναισθηματικό αναρχισμό και οφείλεις να ελέγχεις τα όριά σου. Αλλά αυτές οι μικρές, οι ελάχιστες «λεπτομέρειες» είναι, που υπογράφουν και σφραγίζουν το «παρών» του ανθρώπου, του μικρού ή του μεγάλου. Αυτές οι λεπτομέρειες, σου κρατούν σφιχτά το χέρι και νοσταλγικά σε οδηγούν με βήμα σίγουρο, στάση, στάση, σταθμό, σταθμό, στο ξεκίνημά σου, την απλωσιά σου… Αφήνεις χνάρια στο δρόμο σου…

– Μα, μια στιγμή… Το σούρουπο πλησιάζει. Ακούγεται το κλάμα του Γκιώνη… Σφυρίζει πάλι ο Μουντζούρης στο διάβα του… Και να… Εγώ… επιστρέφω… Επιστρέφω στην Ιθάκη μου!

Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκα σε μια μεγάλη κωμόπολη που δεν ξεχνώ… Βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στο Νομό Μεσσηνίας, Επαρχία Τριφυλλίας. Το Κοπανάκι! Ο τόπος που αγαπώ. Μεγάλο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Δίνει τόση ζωή, κάθε Κυριακή με το «παζάρι». Λαϊκή αγορά, που γίνεται από ντόπιους και ξένους μικροπωλητές. Προσφέρει πάρα πολλά στον οικονομικό και πολιτισμικό τομέα του, από τα παλιά χρόνια.

Εκεί άνοιξα για πρώτη φορά τα μάτια μου και είδα τον ήλιο, το μεγαλόπρεπο. Εκεί μεγάλωσα, πόνεσα, χάρηκα. Στο σταθμό του, ερωτεύτηκα, ονειρεύτηκα. Α! ο σταθμός!… Το στέκι μας! Μοσχοβολούσε ο ευκάλυπτος. Από εκεί περνάει η σιδηροδρομική αμαξοστοιχία Αθηνών – Πατρών. Σφύριζε ο Μουντζούρης κι έταζε ταξίδια κι όνειρα. Η φωνή του Καζαντζίδη στη διαπασών: «Υπάρχω κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω…»

Ο συμπολίτης μας, Θανάσης Σπυρόπουλος, ο υπέροχος στο είδος του καραγκιοζοπαίχτης, εκεί έστηνε το υπαίθριο θεατράκι του. Ο Καραγκιόζης, η Αγλαΐα και το «Ξυπόλητο Τάγμα» του, ο Χατζηαϊβάτης, ο μπάρμπα-Γιώργος, ο Μορφονιός κι όλοι οι ήρωές του έκαναν ευχάριστη τη μίζερη ζωή του χωριού μας. Η ξεγνοιασιά και το γέλιο ήταν χαρούμενες νότες μέσα σ’ αυτά που αγαπούσαμε και μισούσαμε. Κάπως έτσι η ζωή μας γινόταν «περισσότερη», πλούσια και ωραία. Περισσότερο «Ζωή», έτοιμη ν’ ανοιχτεί στην ελπίδα του αύριο.

Μόλις 15 χιλιόμετρα μακρύτερα, απλώνεται το Ιόνιο Πέλαγος. Εκεί τα καλοκαίρια, πηγαίναμε στις ολοκάθαρες κι ατέλειωτες παραλίες του, με το τρένο, για μπάνιο, αγόρια και κορίτσια. Πολλά, πολλά παιδιά τα χρόνια εκείνα. Φτωχά, δύσκολα χρόνια… Όλοι κρύβαμε την καταχνιά της ψυχής μας, με αξιοπρέπεια. Είναι αρχοντιά να είσαι υπερήφανος. Μένεις μεγαλόψυχος. Μένεις πάντα πρόσωπο. Δε γίνεσαι «μπουλούκι». Ο εμφύλιος πόλεμος είχε σπείρει τον πόνο σε πολλές οικογένειες. Ξεχνούσαμε τα βιώματά μας, τις πίκρες μας και μπολιάζαμε τις ψυχές μας με ανθρωπιά. Προσπαθούσαμε να υπάρξουμε πάλι, ο ένας μέσ’ απ’ τον άλλον. Κάναμε μιαν άλλη αρχή και η γενιά μας πάσχιζε να προχωρήσει. Να σηκωθούμε ψηλότερα! Θέλαμε… Θέλαμε… Άλλοτε κλαίγαμε κι άλλοτε γελούσαμε, αθώα κι απονήρευτα, αποζητούσαμε όχι τη σωτηρία του εαυτού μας, αλλά τη σωτηρία της αλήθειας. Κι εκείνη ήταν η ομορφιά της ζωής που βρισκόταν μπροστά μας. Βόλτες, βόλτες κι όνειρα, στις γραμμές του τρένου…

Εικόνες, εικόνες, εικόνες… Ένας κόσμος μεταμορφώθηκε μέσ’ από το βλέμμα μου εκείνο. Ζω και ξαναζώ και είναι ευτύχημα, όταν οι μυστικοί των ονείρων μου δρόμοι κι ο κόσμος των αισθήσεων, μπορούν κι αγγίζουν τα αισθήματά μου και ζωντανεύουν τις βαθιές ανθρώπινες αξίες μου και τις αναφορές μου.

Τις σταθερές αναφορές, εκείνες που μας γεννούν και μας σκοτώνουν…

Μαλλούσα

(Γ.Α.Π)

Posted Ιουνίου 26, 2009 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.

ΣΑΝ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ   Leave a comment

mallpdf-adobe-reader

«Ό,τι αγάπησα και γνώρισα και πλέον ποτέ»

Θυμωμένο το σιωπηλό σπίτι! Στηθοχτυπιέται.

– Ανοίξτε τις πόρτες, σκουπίστε τις αυλές… Εδώ υπήρχε ζωή! Υπήρχε δημιουργία!

Φωτογραφίες, αντικείμενα, χρώματα, ήχοι, μυρωδιές. Θύμησες, καταγραφές…

Με τρεμουλιαστά δάχτυλα, ξεφυλλίζεις τις σελίδες του μυαλού σου… Αναθυμάσαι. Όλα σου μιλούν… Το πέτρινο σπίτι… Αγαπησιάρικο, προστατευτικό, σαν μητρική αγκαλιά, σαν πατρική ορμήνια. Ζεστή φωλιά, για μιάν αγάπη, μία οικογένεια.

Ονειρική η πραγματικότητα.

Εδώ η σάλα, εκεί η κουζίνα. Πιο ‘κει, η κρεβατοκάμαρα. Το μεγάλο δωμάτιο, η βιβλιοθήκη και το τζάκι. Όλοι οι χώροι χρηστικοί. Όλες οι γωνίες, φροντισμένες με προσοχή. Στον καναπέ, ο πατέρας μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Στην κουζίνα, η μάννα με τα κατσαρολικά. Στο καθιστικό, τα παιδιά να φωνάζουν…

dsc01415

Χαρούμενες φωνούλες, παιχνιδίζουν στην αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς. Ζεστές ανάσες… Τίποτα δεν κρυφογελούσε… Οικογένεια, ολόψυχα δοσμένη με αυταπάρνηση στη συναισθηματική μοιρασιά!

Αλήθεια, σήμερα, όλα σιωπούν. Αντίστροφη η μέτρηση. Η καθημερινότητα άλλαξε. Ο παππούς, η γιαγιά, έφυγαν… Τα παιδιά, πέταξαν σαν πουλιά. Έκαναν τις δικές τους φωλιές. Οι γονείς, ανήμποροι, μάχονται με τη μοναξιά. Κι αν δε ζουν κιόλας…

Σε αλαφιάζει η παρουσία της απουσίας. Σε μαραζώνει. Είναι λίγο το τώρα, σε ‘κείνο το μπόλικο τότε…

Αλλά στην οικονομία της ζωής, στον αυστηρό της συλλαβισμό, μια εσωτερική φωνή ακούγεται. Η φωνή της σοφίας. Η σοφία που μιλάει, που πηγάζει από την πληρότητα, την επίγνωση. Η σοφία που απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση. Καλείσαι ν’ απολογηθείς με παρρησία και θάρρος. Εσύ! Ο κατοπινός οδοιπόρος! Μην απαξιώνεις το παρελθόν…

Υπάρχεις! Υπάρχεις μέσ’ από αυτό. Δε χάνεσαι στο τίποτα και στο πουθενά. Έχεις τον προσανατολισμό σου. Διαφύλαξέ τον…

Κι εκείνο το σιωπηλό σπίτι… Το σπίτι του χωριού σου… Μην το εγκαταλείπεις. Μην το ξεχνάς. Κραυγάζει. Σε προσκαλεί. Είναι η σταθερή αναφορά σου. Η γλυκαπαντοχή σου…

Εκεί, δεν είναι πληρωμένες οι συγκινήσεις…

Τ’ αηδόνια στον κήπο ακόμα κελαηδούν. Τ’ αγριολούλουδα μοσχοβολούν. Οι δροσοσταλιές πάνω στα φύλλα, ασημίζουν. Η χαραυγή έχει άλλο χρώμα. Η βροχή και οι αέρηδες κρατούν γερά το γόητρό τους. Ακούγονται…

Εκεί, οι σκιές του δειλινού δε σε τρομάζουν. Περιμένεις τη νύχτα να ‘βγει το νιόβγαλτο, τ’ ολόγιομο φεγγάρι… Ν’ ακούσεις το κλάμμα του Γκιώνη… Να ονειρευτείς! Όλα μυρίζουν δυόσμο, βασιλικό και μαντζουράνα…

Εκεί… στο σιωπηλό, το πέτρινο, το σπίτι του χωριού σου…

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Μαλλούσα

Posted Ιουνίου 26, 2009 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.

ΕΡΩΤΟΣ ΑΚΟΥΣΜΑ   Leave a comment

Φίλοι μου γειά σας.

Δέκα μυριάδες ορισμούς μπορείς να δώσεις στον έρωτα.

Και οι ποιητές όλοι, από τον Όμηρο ως τον Καβάφη κι άλλοι λιγότερο γνωστοί, μας δείχνουν κάθε φορά κι από μία του όψη. Ο καθένας με τον τρόπο του. Όλοι όμως τον διατύπωσαν ως εξής: Έρωτας είναι η τέχνη, του να φεύγεις. Να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις, να είναι πολύ πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει μία, εσύ να πονέσεις εννιά.

Ο έρωτας είναι γνώση, είναι ευγένεια και αρχοντιά. Λίγοι, ελάχιστοι, οι διαλεχτοί μέσ’ από το κορμί και την ψυχή μαζί, όμοια και ίδια, ευτύχησαν να νιώσουν το πέταγμά του. Σαν κι η αγάπη είναι έμπλεη…

Η φύση, ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα, να πεθάνεις το θηλυκό και να το αναστήσεις. Πάντα σου, μελαγχολικός και ακατάδεχτος. Στου θηλυκού το μυριστικό ξεχείλισμα και την αχόρταγη «δοχή», ο άντρας ανταποκρίνεται με φαντασία και ποίηση. Κι όταν το θηλυκό, ξεδιπλωθεί σαν σημαία κι όταν ταράξει «τα φύκια» στο βυθό, τότε ο άντρας ξεβράζεται σα ναυαγός και σέρνεται ζωντανός ακόμα, σε μια φωλιά για να κοιμηθεί ανεξύπνητος, ωσότου χρειαστεί πάλι να φτερουγίσει. Να ψάξει να ’βρει το θηλυκό, να νιώσει το ερωτικό σμίξιμο στης γυναίκας το κορμί, το πρόσωπο, την ψυχή. Για μια ακόμα φορά «εκεί μέσα» σ’ εκείνη την παράξενη «γωνιά», σε ’κείνη τη ζεστή «φωλιά», θέλει ν’ ανακαλύψει πάλι την παρουσία του. Της γυναίκας το σώμα, είναι μουσικό όργανο. Η «θωριά» του αρσενικού, οργανοπαίχτης. Όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη, ναι, την ευθύνη, για να γίνει και να μείνει ως το τέλος θηλυκό, την έχει ο άντρας. Επιβλητικός κυριαρχεί πάνω της κι εκείνη σαγηνευτική, τον κρατά στην ερωτική αιχμαλωσία της. Έτσι ζουν το πιο θαυμαστό μυστικό του κόσμου! Ερωτικές αλχημείες, συναισθηματικά ξεχειλίσματα… Τόσο σπάνια και τόσο ακριβά χαρίσματα. Μαρτυρούν και επιβεβαιώνουν την υπέροχη ύπαρξή μας!
… Και είναι το σκοτάδι…
Πού είναι ο τόπος κι η γύμνια σου ως τη μέση, Θεέ μου, κι η πιο ακριβή μου θέση και της ψυχής σου ο τρόπος!
Εγώ κι εσύ.
Τα κορμιά μας τυλιγμένα σ’ ένα σύμπλεγμα όπως τ’ αγρίμια που παλεύουν.
Οι ψυχές μας παγιδευμένες σπαράζουν.
Φωνή δεν ακούγεται μόνο κοφτές, βαριές ανάσες.
Ο έρωτας έχει στήσει χορό τυραννώντας γλυκά τα κορμιά μας.
Μέσα στα μάτια μας ανοίγονται όνειρα, γέλιο και κλάμα.
Ακούγεται το τρίξιμο του κόσμου.
Είμαστε εγώ κι εσύ.

Posted Ιουνίου 26, 2009 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.

«Εγώ» κι «Εμείς»   1 comment

mallpdf-adobe-reader

Η υπερφίαλη στάση, το «εγώ», η υπεροπτική η οποία κυριαρχεί σ’ όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, κατατροπώνει τα πάντα. Μια μοναχική πορεία που δείχνει σκυθρωπά πρόσωπα, δυστυχισμένα μέσα στην τόση ευμάρεια αγαθών. Ο διπλανός μας, άφαντος. Δεν αποζητάμε την συντροφιά του, την επικοινωνία μαζί του. Πνιγόμαστε ανελέητα στον ήχο της σιωπής μας, χωρίς αγάπη, χωρίς συντροφιά.

Περισσεύει στην ανθρωπότητα το «εγώ». Περισσεύει μέσα μας, γύρω μας, παντού! Η διαφορετικότητα μας τρομάζει…

Δεν είμαστε μέρος του συνόλου σε κάθε μας δραστηριότητα. Στον συνάνθρωπό μας, με τον οποίο αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, βλέπουμε τον ολόλαμπρο ήλιο την αυγή που χαράζει, ορθώσαμε τείχη. Γινόμαστε καταστροφικοί. Δε μοιραζόμαστε…

Ξεχάσαμε τις γειτονιές που στήνανε κουβεντολόϊ οι γιαγιάδες… τις αλάνες που παίζανε τα παιδιά… Όσοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην ελληνική ύπαιθρο, έχουμε μνήμες από τις ατέλειωτες συνήθειες που έκαναν ευχάριστη την καθημερινότητά μας. Οι πιο πολλοί αλλάξαμε. Ιδιοτελείς κι εγωκεντρικοί αδιαφορούμε για όλα αυτά. Το αποτέλεσμα; Τ’ αποκαΐδια, μας τυραννούν…

Η τεχνολογία, είναι η ισορροπία της ανισορροπίας μας. Καθησυχάζει συνειδήσεις… Όλα ισχύουν «για τους άλλους» και οι ψυχές μας άδειες, άδειες, μόνες. Έρημες! Δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν… ν’ απαγκιάσουν…

Αλλά σε πείσμα των καιρών, η νεοελληνική πραγματικότητα ας αφυπνιστεί. Ας νιώσει τη μοναδικότητα. Ας μη λησμονάει τις πολιτισμικές μας καταβολές, την επάρκεια που μας αναγνωρίζουν οι άλλοι λαοί, αλλά… δίχως εμείς να το επιβεβαιώνουμε.

Πόσο ωραίο κι ελπιδοφόρο μήνυμα είναι το «εμείς»… Μόνο μέσ’ από κοινή δράση, συντροφικότητα, μπορούμε να έχουμε μέλλον ως κοινωνίες και ως είδος σε τούτο τον πλανήτη.

Αλήθεια, πολύ διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν το «εμείς» το σεβόμασταν. Αν δεν παραγνωρίζαμε το φυσικό περιβάλλον, αν δεν αδιαφορούσαμε για την ιδεολογική μας υπεροχή, αν ο σεβασμός των πανανθρώπινων αξιών κυριαρχούσε, θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε την αναγκαιότητα της συνύπαρξης. Μόνο με κοινό βηματισμό στη σχέση ανθρώπου και δημιουργίας δεν αφυδατώνεται η ύπαρξή μας.

Μέσα σ’ αυτό το υπέροχο σύμπαν, στο οποίο υπάρχουμε, το πιο θαυμαστό πλάσμα, το πιο τέλειο δημιούργημα είναι ο άνθρωπος. Αυτός, που «υπάρχει» μέσ’ από έναν άλλον άνθρωπο.

Η ζωή, μας χαρίστηκε! Είναι ΔΩΡΟ κι εμείς γεννηθήκαμε για τα κάλλιστα κι όχι τα χείριστα. Πάνω απ’ το πηγαινέλα της, πάνω απ’ ό,τι αποτελεί την αγωνία της, αγαπώντας την πιο πολύ, αγαπώντας την σαν δώρο ας εκμεταλλευτούμε τα «τάλαντα» με τα οποία «σφραγιστήκαμε»…

Ας δικαιώσουμε την παρουσία μας πάνω στη γη!

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Η ποίηση που αγαπώ: MYΡΤΙΩΤΙΣΣΑ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ

Posted Ιουνίου 22, 2009 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.