Archive for the ‘Αφιερώματα’ Category

Το όνειρο κάθε ποιητή, να δει μελλοποιημένο κάποιο ποίημά του. «Χαμένος Παράδεισος», μουσική Γιώργος Κατραλής, ποίηση Γεωργία Αγγελοπούλου (Μαλλούσα).   Leave a comment

 Από την σοπράνο Γιέλενα Γιοβάνοβιτς Μπακοπούλου, στο  Μαλλιαροπούλειο Θέατρο

Τρίπολης.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ

Βράδυ της Κυριακής 17 Ιανουαρίου 2016 και το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο Τρίπολης είναι γεμάτο – πλατεία και εξώστης. Κλασσική μουσική με έργα ρομαντικών και σύγχρονων συνθετών από το Αττικό Ωδείο Τρίπολης του καλλιτεχνικού διευθυντή κ. Γιώργου Κατραλή. Τυχεροί όσο παραβρέθηκαν στη βραδιά αυτή και τυχεροί οι δικοί μας ποιητές: Παναγιώτης Δημητρακόπουλος (Τάκης Τζίβας) και Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Μαλλούσα), των οποίων έργα εμελοποίησε ο κ. Γιώργος Κατραλής.
Απολαύσαμε το «Μου ’κοψες τα φτερά» του πρώτου και το «Χαμένος Παράδεισος» της δεύτερης από τη φωνή της Γιέλενας Γιοβάνοβιτς συνοδευόμενης από το όμποε του Θεοδωρόπουλου, το κλαρινέτου του Παπαηλίου και το πιάνο του Κότσικα. Μαγεία. Το τελευταίο «Χαμένος Παράδεισος» αποφόρτισε την ατμόσφαιρα ευχάριστα με τη φωνή της Γιέλενας να αξιοποιεί τη σύνθεση του κ. Γιώργου Κατραλή και τον ερωτικό στίχο της ποιήτριας με ρεφρέν λέξεις «Ω, πόσο σ’ αγαπώ» επαναλαμβανόμενες και καταχειροκροτούμενες.
Οι ποιητές μας προσκλήθηκαν στη σκηνή ταπεινοί και ευχαρίστησαν τον κ. Κατραλή που τους τίμησε, το κοινό που παραβρέθηκε και τους μουσικούς, που ήταν οι ταξιδευτές του ονείρου στη βραδιά αυτή.

(Αρκαδικά Νέα, Τρίπολη)

Ο Γιώργος Κατραλής γεννήθηκε στην Τρίπολη, όπου και τελείωσε το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο. Σπούδασε αρχικά στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών πιάνο, θεωρητικά και βυζαντινή μουσική στην τάξη των Μ. Δημητρέσας, Ο. Ιωαννίδου και Δ. Μαυραγάνη , όπου έλαβε το πτυχίο ωδικής και το δίπλωμα βυζαντινής μουσικής. Μετά τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, συνέχισε τις σπουδές του στο Αττικό Ωδείο Αθηνών, στην τάξη του Ιωάννη Χριστόφιλου, όπου έλαβε το πτυχίο αρμονίας, αντίστιξης, φυγής ενοργάνωσης και το δίπλωμα κλασσικής σύνθεσης.
Από το 1992 πήρε μαθήματα μορφολογίας και ενορχήστρωσης από τον Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη. Το 1980 ίδρυσε παράρτημα του Αττικού Ωδείου στη Μεγαλόπολη και το 1983 παράρτημα του ιδίου Ωδείου στην Τρίπολη. Συγχρόνως διετέλεσε καθηγητής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Τριπόλεως, ενώ το 1990 ίδρυσε και διηύθυνε το Έναυλο Ωδείο Αμαρουσίου.
Σήμερα ζει στην Τρίπολη και είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του παραρτήματος του Αττικού Ωδείου.

Advertisements

Posted Φεβρουαρίου 13, 2016 by kopanakinews in Αφιερώματα, Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΟΥ, MEΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Γ.Α.Π). «ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ». Ολόκληρο το βιβλίο.   Leave a comment

View this document on Scribd

Posted Μαΐου 28, 2014 by kopanakinews in Αφιερώματα

Κι ο μούστος έγινε κρασί ερωτικό, μοσχάτο …του Στέργιου Κεραμιδά.   Leave a comment

Στην ποιήτρια « ΜΑΛΛΟΥΣΑ»,
για τα αποσπάσματά της
από τα έργα της :
«ΕΡΩΤΑΣ – ΑΓΑΠΗ – ΖΩΗ».

Μέσα στη βαρυχειμωνιά
στέρησης χαράς κι’ ελπίδας,
π΄ άπλωσαν μ’ απλοχεριά
των «μνημονίων» οι Ταγοί,
αμπελουργέ «Μαλούσσα»,
τρύγησες απ’ τ’ απέραντο
αμπέλι της καρδιάς σου,
ποιητικών σου συλλογών,
ρώγες γεμάτες μούστο.

Τις έστυψαν τις ρώγες σου
καρδιάς κλυδωνισμοί
και στη σειρά τα δρύινα
βαρέλια πλημμυρήσαν.

Κι ο μούστος έγινε κρασί
ερωτικό, μοσχάτο,
ποτήρι ένα σαν θα πιείς
αναζητάς άδειο να δεις
του βαρελιού τον πάτο.

Αμπελουργέ συνέχισε
τ’ αμπέλι σου ν’ απλώνει,
μεθυστικό του έρωτα
κρασί του να φουντώνει
φωτιές που σιγοκαίγουνε
καρδιές να πυρωθούνε.-

Σεπτέμβρη 14, 2013
Κεραμίδας Στέργιος,
δικηγόρος

View this document on Scribd

Posted Φεβρουαρίου 17, 2014 by kopanakinews in Αφιερώματα

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥ ΕΡΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ – ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ.   Leave a comment

Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ – ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ ΒΡΑΒΕΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΜΑΛΛΟΥΣΑ).

Στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του…Κατά την εκδήλωση βραβεύτηκαν με τιμητική πλακέτα της Ομοσπονδίας ο καθηγητής προϊστορικής Αρχαιολογίας κ Κορρές Γεώργιος για την ανασκαφή και ανάδειξη των αρχαιοτήτων της Τριφυλίας και η ποιήτρια συγγραφέας από το Κοπανάκι κύρια Γεωργία Αγγελοπούλου-Παπαβασιλειου για το συγγραφικό της έργο. Τον κ. Κορρέ προσφώνησε ο συμπατριώτης μας εκπαιδευτικός και πρόεδρος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων κ.  Στάθης Παρασκευόπουλος και την κυρία Αγγελοπούλου, ο ιστορικός μελετητής και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου κ. Γιαννικόπουλος Ηλίας.

DSC08736

Μετά την απονομή τον λόγο πήρε η συμπατριώτισσά μας, κα Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου:
Σεβασμιώτατε, την ευλογία σας.
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, καλώς ήλθατε.
Αγαπητοί κύριοι της Ομοσπονδίας Συλλόγων – Συνδέσμων Τριφυλίας, σας χαιρετώ και σας συγχαίρω.
Κύριε Πρόεδρε, αποκαλύπτομαι.
Όταν κάποιοι είμαστε κομμάτια δημιουργίας με τη σωστή συνειδητότητα, μπορούμε να καταφέρουμε εκπληκτικά και καταπληκτικά αποτελέσματα. Και μην ξεχνάμε πως έχουμε το επώνυμο Έλληνες και όλα αυτά γίνονται «Δια την κοινήν της Πατρίδος ωφέλειαν»!
Με αγάπη και μόνο αγάπη προς όλους, εύχομαι καλή χρονιά, ευλογημένη και δημιουργική.
Προσωπικά, ευχαριστώ από καρδιάς. Έχω τη μεγάλη τιμή, απόψε, να είμαι εδώ μπροστά σας. Τη δέχομαι με περίσσια χαρά και σεβασμό. Είναι σημαντικό να με αναγνωρίζουν οι συμπατριώτες μου. Με τον πνευματικό μου αγώνα προσπαθώ να διασώσω την έννοια της λέξης, Άνθρωπος! Ν’ αγγίξει η ψυχή μου, την ψυχή σας!
Ομολογώ, ταπεινά, πως είμαι πολύ «μικρή» για να αισθάνομαι «μεγάλη».
Με λόγια όχι «πολλά», αλλά τα «κατάλληλα», όπως έλεγε ο μεγάλος μας Σοφοκλής, ελπίζω να περάσω κι εγώ το μήνυμά μου.
Μέσα σ’ αυτό το υπέροχο Σύμπαν στο οποίο υπάρχουμε, το πιο θαυμαστό πλάσμα, το πιο τέλειο δημιούργημα, είναι ο Άνθρωπος.
«Κατ’ εικόνα και ομοίωση» του πλαστουργού του, έχει την ελευθερία και τη δυναμική, να μεγαλουργεί στο «καθείς εφ’ ώ ετάχθη». Η ιδιαιτερότητα ενός εκάστου, είναι μια έκφραση ξεχωριστή. Με τη δική του γλυκιά τυραννία, από το δικό του αγνάντευμα, πλάθει νόηση, συνείδηση, πλάθει πολιτισμό. Στόχος του, να προσφέρει υπεύθυνα «παν έργον αγαθόν».
Η ζωή, μας χαρίστηκε. Αλλά, κατά τη δική της οικονομία στο δικό της αυστηρό συλλαβισμό, μια εσωτερική φωνή μας αναστατώνει. Είναι η φωνή της σοφίας. Η σοφία, η οποία πηγάζει από την πληρότητα και από την επίγνωση. Η σοφία, η οποία απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση, στους δύσκολους καιρούς, τους οποίους εξελικτικά, πορεύεται η ανθρωπότητα.
Όλοι μας, γεννηθήκαμε για τα «κάλλιστα» κι όχι τα «χείριστα». Μέσ’ από κοινή δράση και συντροφικότητα, μέσ’ από το «εμείς» κι όχι το «εγώ», έτσι μπορούμε μόνο, να έχουμε μέλλον ως «κοινωνίες» κι ως «είδος» πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Με κοινό βηματισμό στη σχέση ανθρώπου και δημιουργίας, δεν αφυδατώνεται η ύπαρξή μας, στη ζωή! Πάνω από το «πηγαινέλα» της, πάνω απ’ ό,τι αποτελεί την «αγωνία» της, αγαπώντας την ως «δώρο», ας εκμεταλλευτούμε ευεργετικά, τα «τάλαντα» με τα οποία «σφραγιστήκαμε».
Μόνο έτσι θα δικαιώσουμε την παρουσία μας πάνω στη γη. Να παραμείνουμε Άνθρωποι!!!

Αθήνα 27/1/2014
Ξενοδοχείο Στάνλεϋ – Δευτέρα 6:30μ.μ.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Posted Ιανουαρίου 29, 2014 by kopanakinews in Αφιερώματα

ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ.   Leave a comment

Ιωάννης Κοκκίνης, ο Δάσκαλος! Δυο τρυφερά λόγια από την Μαλλούσα μας, για τον δάσκαλο που σημάδεψε την ζωή της (Από το kopanakinews).

Με αφορμή το άρθρο του Γρηγόρη Ηλιόπουλου: 

http://kopanakinews.wordpress.com Ιωάννης Κοκκίνης, ο …Δάσκαλος. Κανείς δεν τον σκιαγράφησε, κανείς δεν του βρήκε μια θέση στο πάνθεον των σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας.

Φόρος τιμής σ΄ ένα ξεχασμένο μεγάλο Δάσκαλο.

Πέθανε τον Αύγουστο του 1958. Θα πήγαινα στην Δευτέρα Δημοτικού. Δεν ξέρω πως μου έμεινε αυτή η ημερομηνία. Ίσως, ο Δάσκαλος αυτός είχε γίνει θρύλος, αυτό βέβαια επανατροφοδοτείτο, μέσω των αδελφών μου, καθημερινά στο σπίτι. http://gymnasiokopanakioy.files.wordpress.com/2013/02/daskalos.jpg?w=250&h=339&h=338Δεν είχα την ευκαιρία να μ΄ έχει μαθητή του. Είχα την γυναίκα του, την υπέροχη και γλυκύτατη Αλεξάνδρα που κρατούσε πάντα τις ισορροπίες στις οξύτατες και εριστικές εμφανίσεις του συζύγου της. Οι πολλοί θα κατάλαβαν προφανώς ότι μιλάω για τον Γιάννη τον Κοκκίνη. Γεννημένος στο κοντινό μας Κλέσουρα, του΄λαχε η μοίρα να είναι δάσκαλος στο Κοπανάκι για 30 χρόνια περίπου. Σημάδεψε με την παρουσία του γενιές και γενιές παιδιών σε δύσκολα χρόνια. Βρέθηκε μέσα στην δίνη του εμφυλίου σπαραγμού που το Κοπανάκι μας το πλήρωσε ακριβά. Είχε να διδάξει και να συμμαζέψει φτωχά παιδιά που είχαν ορφανέψει από πατέρα. Ο δικός μου πατέρας ήταν σχολικός έφορος και έζησε από κοντά τις μάχες που έδωσε για το σχολείο. Να μεγαλώσει το οικόπεδο, να μεγαλώσει το κτίσμα. Και όλα αυτά με φωνές, βρυσιές και περιφρούρηση των εργολάβων, για να συνεχίσουν ανεμπόδιστα το έργο τους. Ήταν ένας αριστερός Δάσκαλος με όλη την σημασία της λέξης. Λιτός, δωρικός στην κοψιά και στην ζωή του, αφιέρωνε την μέρα του σ΄αυτό που λέμε διαπαιδαγώγηση. Έντονη προσωπικότητα. Δεν αμφισβητήθηκε από κανένα γονιό. Δεν απειλήθηκε από κανένα για τις πολιτικές του ιδέες όταν το καζάνι έβραζε. Δείγμα, του πόσο μεγάλος ήταν. Αμφισβητήθηκε στα κατοπινά χρόνια για τις γνωστές “μεθόδους„ διδασκαλίας του. Για μένα “μετράει„ πώς κρινόταν τότε. Τι μέσα είχε, τι πέρναγε στα παιδιά, τι υπόστρωμα είχαν, ποια ήταν τα ειδικά χαρακτηριστικά και τι οδηγίες είχε ο δάσκαλος από τους γονείς. Η ματιά τού σήμερα στο τότε, δεν ωφελεί. Η σύγχρονη παιδαγωγική και διδασκαλία έχει αλλάξει. Άλλωστε εγώ δεν είμαι αρμόδιος να κρίνω. Το αφήνω αυτό στους φίλους μου καλούς δασκάλους, Γιώργο Παναγόπουλο, Γιάννη Μερκούρη και Δημήτρη Δριμή (δάσκαλος κι αυτός) που έχουν και έξοχο διδασκαλικό μητρώο. Θα΄θελα λοιπόν να ρωτήσω τους παραπάνω, γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν έριξαν τους προβολείς τους, σαν ειδήμονες, σ΄αυτή την προσωπικότητα. Να φωτίσουν τις πτυχές του και να ξεδιπλώσουν τον “Βίο και πολιτεία„ αυτού του ανθρώπου. Ο Κοκκίνης για μένα παραμένει μετέωρος και μετά τον θάνατο του για 55 περίπου χρόνια. Κανείς δεν τον σκιαγράφησε, κανείς δεν του βρήκε μια θέση στο πάνθεον των σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας. Άξιζε αυτός ο Δάσκαλος την πολύχρονη σιωπή; Θα περάσει έτσι, σαν να μην υπήρξε; Πολύ θα ήθελα, και σύντομα μάλιστα κάποιος σύγχρονος συνάδελφος του να πάρει το παραπάνω θέμα σαν διατριβή. Αν ο Δάσκαλος δικαιωθεί, όλοι οι μαθητές του διαχρονικά, να του ζητήσουμε συγνώμη και να του στήσουμε μια προτομή στην πλατεία του χωριού μας. Για να τον θυμόμαστε και να τον ευχαριστούμε για το έργο που επιτέλεσε.
Υ.Γ
I.Κάποτε σαν σύλλογος Κοπανακαίων μαζί με τον Γιώργο Παναγόπουλο είχαμε ξεκινήσει το θέμα αλλά για κάποιους λόγους είχε παγώσει.
II.Είχα την προσωπική εμπειρία να δω την “Κοκκίνενα„ πριν πεθάνει, να μου εμπιστευθεί την συσσωρευμένη πίκρα του άνδρα της για την μη επιβράβευση του έργου του. Δυστυχώς η ενοχική σιωπή, για μένα, συνεχίζεται.
Μια ιστορία λοιπόν από τις πολλές που φυλάω μέσα μου όπως και τόσοι άλλοι που ασφαλώς θα έχουν να θυμούνται.
Ήταν το 1956. Δεν πήγαινα ακόμη σχολείο. Ένας λόχος σχολιαρόπαιδων ύψωναν τους αητούς τους, αποκτήματα από την πρόσφατη καθαρή Δευτέρα. Ήταν στη ράχη με τα σφερδούκλια όπου σήμερα είναι και το σπίτι του Πέτρου Καράμπελα. Καμάρωναν με το μάκρος και το ύψος τους και ήταν αφοσιωμένοι με τα γράμματα που έστελναν. Εγώ και τα αδέλφια μου, μαζί τους. Ξαφνικά προβάλει ο Δάσκαλος, κόκκαλο όλοι. Αφού πρώτα με ξυραφάκι “κόβει„ τους αητούς ( μια μέρα κάναμε να τους ξαναβρούμε) μας βάζει σε παράταξη ( κι εμένα μαζί ) και “ τρώμε„ όλοι μαζί από δύο φοβερά χαστούκια. Πήγα στο σπίτι κλαμένος, με τα κόκκινα μάγουλα κι ο πατέρας μου την επομένη του είπε υπό μορφήν ήπιου παραπόνου “ Ρε Γιάννη εσύ κτύπησες και τον μικρό, μα αυτός θα πάει του χρόνου σχολείο! Και η απάντηση! “Δεν πειράζει Γιώργη, καλό είναι να μαθαίνει από τώρα το παιδί„

Γρηγόρης Ηλιόπουλος.

 

Για να ξεχάσεις
πρέπει
να μη θυμάσαι.

Κι εγώ… θυμάμαι! 
Θυμάμαι μιαν άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του.
«Είχε να συμμαζέψει φτωχά παιδιά που ορφάνεψαν από πατέρα».
Αλήθεια κι εγώ… ήμουν ένα απ’ τα κακόμοιρα «τ’ αρφανά»… Κάθε πρωί μ’ έστελνε στο σπίτι του, στην κ. Αλεξάνδρα, και μου έφτιαχνε – γάλα με κακάο και ψωμί με μέλι – να τρώω.
Ακόμα και τούτο…
Κάποια χρονιά εγώ και ο αδελφός μου ο Μάκης είχαμε αρρωστήσει από ιλαρά, «αστρακιά» την έλεγαν τότε. Η μάνα μας, έφευγε χαράματα για τα χωράφια. Μέναμε μόνα δυο παιδάκια και μας φρόντιζε η ηλικιωμένη, χαροκαμένη γιαγιά μας Γιαννούλα, η Χριστοπρίφτενα. 
Αλλά, εκείνος ο Άνθρωπος, μας είχε περισσότερη έννοια… Πριν πάει το πρωί στο σχολείο, περνούσε από το σπίτι και μας συμβούλευε, μας επέβλεπε. Το μεσημέρι, πάλι, όταν σχολούσε και πριν γυρίσει η μάνα μας, την καρτερούσε το βράδυ! Ύστερα πήγαινε σπίτι του…
Αυτός ήταν ο Γιάννης Κοκκίνης. Τον ευγνωμονώ…
Κοιτώ τη φωτογραφία του, διαβάζω το αφιέρωμα και τα δάκρυά μου τρέχουν, τρέχουν…
Γρηγόρη Ηλιόπουλε, είσαι αξιέπαινος. Μπράβο! Με πρόλαβες. Ήμουν ξοπίσω σου…
Ομολογώ όμως… πως δε θα μπορούσα να γράψω περισσότερα, καλύτερα και τόσο στοχευμένα λόγια για τον Δάσκαλο, για τον Άνθρωπο…
Διαπαιδαγωγούσε τους μαθητές του, ως πίστευε… Αγαπούσε τα παιδιά σα να ήταν δικά του. Προστατευτικός, με τον τρόπο του… σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια. 
Δεν τον υπερσκέλισε κανείς! 
Πολλοί οι επιστήμονες, πολλοί οι «ειδήμονες. Χαίρομαι που ξύπνησες συνειδήσεις.
Είθε κάποιος από αυτούς να ευαισθητοποιηθεί και να πάρουν το θέμα του «σαν διατριβή», ως γράφεις..
Ο μεγάλος μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος έγραψε: 
«Φυλάξατε τους ύμνους δια τους δικαίους… Μόνον εις αυτούς την ειρήνην και τους χρυσούς στεφάνους δότε».

Με σεβασμό στη μνήμη του

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου
Τρίπολη 17/6/2013

Posted Ιουνίου 28, 2013 by kopanakinews in Αφιερώματα

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Ένας!!! Η Τρίπολη, τον θυμάται, τον αγαπά και τον τιμά.   1 comment

Η τοπική Εφημερίδα – ΟΔΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ – ΦΥΛΛΟ 215 – ΣΕΠΤ. –ΟΚΤ. 2012 – αναφέρθηκε σ’ ένα άρθρο της – επιστολή αναγνώστη – με τίτλο:

Γειτονιά… Καραγκιόζης

«Από την Αθήνα σας γράφω: Συνόδευσα τον εγγονό μου σε παράσταση Σκιών… στον Καραγκιόζη δηλ. ο οποίος μετράει 200 περίπου χρόνια ζωής στην Ελλάδα και είναι πέρα για πέρα τουρκική εκδήλωση που πέρασε στην πατρίδα μας… Ήτανε ένας «μοντέρνος Καραγκιόζης» που παιζόταν στο «Σινε-Τριανόν» με τον τίτλο «Karagiozis Music Project», μια δουλειά του Ηλ. Καρελλά… κατά την άποψή μου «ανεπιτυχής»… αφού, τι δουλειά έχει ο συμπαθής μας, πειναλέος, Καραγκιόζης, πολυφαμελίτης κι ερημοσπίτης με τα «Music» και τα «Project»…! Μπορώ, να ’πω, ότι δε συμμετέχω, αφού με απωθούν, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στις σύγχρονες παραστάσεις όπως… «ο Καραγκιόζης αστροναύτης» ή «… δικηγόρος» ή … Ο Καραγκιόζης σταματάει στην Επανάσταση του ’21 και στο «Έλληνες με Τούρκους»… από εκεί και πέρα είναι όλα πολύ προχωρημένα που σε κάνουν «να ξερνάς»… Άλλωστε, ποτέ δε συμφώνησα με τις λεπτεπίλεπτες καραγκιοζίστικες φωνές του Σπαθάρη και του Μάνθου Αθηναίου αλλά και των Λοιπών οι οποίοι, μπορεί θεωρητικά να… όμως άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη… Η 100% φωνή ήταν και είναι, αυτή των παιδικών μου χρόνων, στην Τρίπολη, και στο θεατράκι του Παραλά δηλ. η φωνή του Θανάση Σπυρόπουλου. Αυτή πρέπει να είναι η φωνή του Καραγκιόζη, ήτοι τραχιά, ακαλλιέργητη, βραχνιασμένη, παχυπρόφερτη… αφού, ο Καραγκιόζης, σε μια καλύβα έμενε που ’μπαζε απ’ όλες τις πάντες κρύο, στα βουνά γύριζε, τον ντελάλη έκανε… οπότε δεν του πάει το «Αθηναίικο στιλ»… το παρουσιαστικό και «πολίτικο»… αφού άνθρωπος της υπαίθρου ήταν ο Καραγκιόζης… Οι παλιές παραστάσεις, σήμερα, του Καραγκιόζη είναι φρεσκότατες… αφού ξαναγυρίσαμε στη φτώχεια και στη μιζέρια… που η φασολάδα, η μακαρονάδα… θα έχει πέραση… όπως και η αδεκαρίλα, οπότε θα περνάει η «ντομπροσύνη με ολίγη κουτοπονηριά», προκειμένου να ζήσει κανείς αλλά να ζήσει και την οικογένειά του…»

φωτο μαλλουσα για θαναση σπυροπουλοΠολύτιμο στοιχείο της λαϊκής μας παράδοσης, άλλοτε ως φιγούρα και άλλοτε ως θέαμα, ο Καραγκιόζης δημιούργησε ένα αυθεντικό είδος λαϊκού θεάτρου που κατάφερε να αντανακλά και να εκφράζει αξίες και πρότυπα γνήσια ελληνικά. Ως φιγούρα, ο Καραγκιόζης έγινε αξιαγάπητος ήρωας που συμπύκνωνε αρετές και αδυναμίες και μαζί ένα μοναδικό σύμβολο ανθρώπου που μπορεί και αντιστέκεται στη φτώχεια, την κακοτυχία – και την εξουσία – σκορπώντας κέφι και ελπίδα ζωής! Ως θέαμα, μας αποκάλυψε ένα πλουσιότατο και θαυμαστό τρόπο έκφρασης που χάρη στους καραγκιοζοπαίχτες και τη δεξιοτεχνία τους κατόρθωσε με απλά και πρωτόγονα μέσα να γοητέψει, να συγκινήσει και να συναρπάσει εκατομμύρια Έλληνες όπου κι αν βρίσκονταν. Αυτοί οι δύο παράγοντες διαμόρφωσαν το μαγικό κόσμο του Καραγκιόζη που πέρα από διασκέδαση, ψυχαγωγία και απόλαυση αποτελεί για όλους μας μια ανεκτίμητη κιβωτό αυτογνωσίας που οφείλουμε με κάθε τρόπο να διαφυλάξουμε.

Η καταγωγή του Καραγκιόζη. Γύρω από το πρόβλημα της καταγωγής του Καραγκιόζη, αν δηλαδή είναι τούρκικο ή ελληνικό δημιούργημα έχουν αναπτυχθεί μύθοι και παραδόσεις άλλοτε υπέρ της μιας και άλλοτε υπέρ της άλλης άποψης. Ο τρόπος και η τεχνική της λατρείας ανάγονται πιθανότατα στα «Ελευσίνια Μυστήρια» ενώ σχετικές αναφορές ανιχνεύονται τόσο στον Πλάτωνα όσο και στον Αριστοφάνη. Οι παραστάσεις του είχαν δύο μορφές: τον «θρησκευτικό» και τον «βέβηλο» ή αισχρό. Η πρώτη μορφή είχε ηθικοπλαστικό χαρακτήρα. Αντίθετα ο «βέβηλος» είχε στόχο να διασκεδάζει τα πλήθη και ήταν γεμάτος αθυροστομίες και βωμολοχίες χωρίς να αποφεύγει συμβολισμούς, που ήταν εμφανείς και στην μεταγενέστερη ελληνική εκδοχή του.

Τ’ όνομά του, «Καραγκιόζ». Στα τούρκικα σημαίνει μαυρομάτης και αναφέρεται, ότι του το έδωσε ένας Έλληνας από την Ύδρα Γ. Μαυρομάτης, τον 18ο αιώνα περίπου.

Η μορφή του. Καμπούρης, φαλακρός, πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης, κατεργάρης και καταφερτζής, που όμως αντιμετωπίζει τη ζωή με θυμόσοφη διάθεση, κέφι και αισιοδοξία. Συνεχώς πεινασμένος απλώνει το μακρύ του χέρι, άλλοτε για να ξύσει το κεφάλι του κι άλλοτε για ν’ αρπάξει ό,τι μπορεί από το καθημερινό αλισβερίσι, ενώ παράλληλα του αρέσει να ανακατεύεται σε όλα, να κρίνει, να σχολιάζει, να σαρκάζει και να αυτοσαρκάζεται. Αυθεντικός ήρωας, διαμαρτύρεται για τη ζωή του, αντιστέκεται στην αδικία της αλλά και υπομένει τα πάντα με εγκαρτέρηση, αξιοπρέπεια, ειρωνεία και χαμόγελο!

Οι φιγούρες του. Χατζηαβάτης, Μπαρμπαγιώργος, Σιόρ Διονύσιος, Μορφονιός, Εβραίος, Σταύρακας κ.ά. καθώς και το ξυπόλυτο τάγμα του, τα παιδιά του, Κοπρίτης, Μπιριγκόγκος, Κολλητήρης και η γυναίκα του Αγλαΐα.

«Οι φωνές του Καραγκιόζη, όπως και οι φωνές των πλανόδιων μικροπωλητών, δυνατές, αγνές, μεσογειακές με μιαν επισημότητα που σε κάνει ν’ απορείς και να μην ξέρεις σε ποια αυλή εμαθήτεψαν κι από ποια μεγάλη θρησκεία προέρχονται, με τραβούσαν πολύ περισσότερο από τη σκανδαλώδη ομοιότητα που είχαν οι διαφημίσεις του και οι φιγούρες του με τα αρχαία αγγεία. Όλη η νοστιμάδα της ελληνικής φυλής, εκφρασμένη με ήχους». ( Γιάννης Τσαρούχης)

«Ο Καραγκιόζης είναι το μοναδικό λαϊκό μας θέατρο. Ένα θέατρο βαθύπλουτο σε περιεχόμενο και άφταστο σε σκηνική πρωτοτυπία. Ανεξάρτητα από το αν η αρχική επινόησή του ανήκει σε μας ή όχι, στα χέρια των δικών μας καραγκιοζοπαιχτών το θέατρο των σκιών έφτασε σε ψηλά καλλιτεχνικά επιτεύγματα εκφράζοντας συνάμα με τρόπο σπαρταριστό σύγχρονα βάσανα και παλιούς ελληνικούς καημούς». (Γιώργος Ιωάννου)

Σημείωση: Για όσους δε γνωρίζουν ο Θανάσης Σπυρόπουλος – εν ζωή ακόμα – γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κοπανάκι – Τριφυλίας Μεσσηνίας. Άνοιξε τα φτερά του παίζοντας ανά την Ελλάδα (Κοπανάκι – Καλαμάτα – Τρίπολη – Αθήνα). Πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο του πατέρα του. «Το πανί, οι φιγούρες πίσω από αυτό, οι φωνές, ο φωτισμός» ήτανε τα στοιχεία – ερεθίσματα, όπως λέει, που τον μάγεψαν και τον έκαναν, αρχικά, στην ηλικία περίπου των 15 χρόνων, βοηθό – μαθητή στον τοπικό Καραγκιοζοπαίχτη Βασίλη Φιλντισάκο. Μαθητεύοντας κοντά του έμαθε τις παραστάσεις και τα βασικά μυστικά της τέχνης αυτής. Συνεχίζει τις θεατρικές παραστάσεις του, μαζί με το γυιό του Κώστα, στο ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΕΙΟ, που βρίσκεται στην οδό Δωδεκανήσου 37 – Άγιοι Ανάργυροι, και το ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ του ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ στην οδό Λαμπρινής και Έρσης 9 στο Γαλάτσι. Δεν ξεχνά το χωριό μας. Στο Κοπανάκι κάθε καλοκαίρι παίζει και προσφέρει στους συντοπίτες τις φιγούρες του Καραγκιόζη, σκορπά άφθονο γέλιο και ωραίες αναμνήσεις… Αν θέλετε ν’ διαβάσετε να βεβαιωθείτε την αλήθεια, πηγαίνετε Google – Θανάσης Σπυρόπουλος.

«Αξιότιμοι κύριοι, καλησπέρα, πέρα για πέρα… Απόψε θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε…»

«Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει… είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη…» (Δ. Σαββόπουλος)

Τιμητική προσφορά στην προσφορά του

Με σεβασμό και αγάπη Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβ. Μαλλούσα Τρίπολη 7/6/2013

 8-9ffa26ddab

Ο Θανάσης Σπυρόπουλος και οι φιγούρες του

 andros film thanasis spiropoulos karagiozopehtis

Θέατρο Σκιών ΘΑΝΑΣΗ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Posted Ιουνίου 16, 2013 by kopanakinews in Αφιερώματα

21 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ. «ΜΑΛΛΟΥΣΑ»   Leave a comment

Γιορτάζεται, απανταχού σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο και δεκάδες εκδηλώσεις γίνονται σε κλειστούς κι ανοιχτούς χώρους, για να υπενθυμίσουμε την αναγκαιότητα και την ανθεκτικότητα αυτής της Τέχνης.

Τι είναι ποίηση…

Όμηρος, Αισχύλος, Σοφοκλής… Ο Αριστοτέλης έλεγε: «Η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την Ιστορία». Η ποίηση είναι Απολλώνιος δωρεά, χάρισμα. Είναι έμπνευση! Δεν είναι ακριβώς Τέχνη, διότι δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα.

Είναι αρετή. Βλέπεις τον κόσμο με πιο δίκαιη ματιά… Μια ανταύγεια ηχεί, μια σταγόνα πλημμυρίζει και μια φωνή ανθεί (…)

Ως Έμπνευση, αποκαλύπτεται στα μάτια μας κάποια ανεξιχνίαστη οικονομία με το ρήμα ΠΟΙΩ για κάθε αγαθό.

Ως πράξη δημιουργίας, είναι μια έξοχη μορφή έκστασης, αγαλλίασης, προσευχής ή απόγνωσης. Είναι σαν όνειρο. Το ποίημα υπερβαίνει τον ποιητή και γίνεται ένας μικρός θεός!

Τη στιγμή που γράφουμε αστράφτει ένα φως! Μία εικόνα άξαφνης επικοινωνίας με κάτι μυστηριακό που πάει πιο πέρα…

Η ποίηση, είναι πράξη ερωτική του ανθρώπου και του κόσμου. Είναι δεμένη με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή του. Είναι υποταχτική και σε καθηλώνει. Μια στάση ζωής που ακολουθεί και παρακολουθεί την καθημερινότητα.

Κάθε αυθεντικό ποίημα είναι φιλί με τη… νύχτα!

Ένα ποίημά μου, αναφέρεται σ’ αυτήν ακριβώς την τέχνη και την ομορφιά της.

«Στη  μοναξιά / ακούω τις σιωπές μου / φλύαρες. / Στα σκοτάδια / φέγγει το μέσα μου φως / άλλο φως. / Στα σεργάνια των ονείρων μου / ακολουθώ τις σκιές / που ξεστρατίζουν. / Αγέρωχες περιφέρονται / μέσα στους ίσκιους / των πραγμάτων που παραμιλούν. / Ξάγρυπνες, απειθάρχητες / αιχμάλωτες στους αντικατοπτρισμούς / αφουγκράζονται τα εσωτερικά τους ρεύματα. / Ο παιδευτής λογισμός / δεσμώτης της ποίησης / σμίγει τις λέξεις. / Άγια η συγκομιδή. / Τούτο το δισκοπότηρο / με καθαγιάζει».

Ποίηση, είναι ένα απόσταγμα καθαρής γοητείας. Πολλές φορές, απλή και άμεση, ακατέργαστη, επιγραμματική ακόμη, εκφράζει ρεαλισμό και λεπτές καταστάσεις της ζωής. Όταν είναι αυθεντικό το βίωμα, είναι αυθεντική και η μορφοποίησή του. Δεν εξουσιάζει κανέναν. Έχει μόνο, λάμψη. Η αφορμή για να γράψεις ωραία πράγματα με πληθώρα λεκτικών τύπων και συναισθημάτων, είναι κάποια μυστική τάξη πραγμάτων, που δε θα μάθουμε ποτέ την πηγή της όσο παραμένουμε άνθρωποι. Είναι μια μορφή έκστασης!

«Γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου…», έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης.

Θεματολογικά βέβαια, η ποίηση έχει εξαντληθεί από τους αρχαίους και τους νεότερους ποιητές. Όλοι έγραψαν για τη ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, το θάνατο, τη φύση, την ειρήνη κλπ. Η ιδιαιτερότητα όμως του καθενός είναι μία έκφραση ξεχωριστή κι εκεί είναι η ποιότητα και το μέτρο σύγκρισης.

«Τι πιο γενναίο, γενναίο να είσαι ποιητής! Άξιον εστί το φως του!» Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες! Τις ψυχές του φευγιού και του ονείρου… Τις σκόρπιες και συγκροτημένες… Ο ποιητής… Ένας ρεαλιστής επαναστάτης!

Ένας αμφισβητίας που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη που λέγεται ταλέντο.

Η δύναμη αυτή τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό!

Αναπνοή του ποιητή είναι η πνοή της πλάσης! Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία τους χθες και του σήμερα να διασώσει την έννοια της λέξης Άνθρωπος. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά κλαίγοντας με ελπίδα για όλα τα όμορφα και τ’ ακριβά του κόσμου.

 Όσο κι αν η ζωή του μοιάζει μ’ ένα «υπέροχο μηδενικό», νιώθει το μεγαλείο του ανθρώπου και της δημιουργίας σε άλλη διάσταση. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής, κατά καιρούς, προσπαθεί και αγωνίζεται να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται ο άνθρωπος. Κάνει τις κρυφές, τις αθόρυβες διαδρομές του… Ζει τις στιγμές του κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Τη μελαγχολία της γνώσης… της δημιουργίας…

Ο ποιητής γνωρίζει ότι η πιο μεγάλη χαρά και η πιο μεγάλη πίκρα μέσα στη ζωή είναι ή ένας άνθρωπος, ή μια αλήθεια, ή μια αγάπη, ή μια ομορφιά… Είναι ένας μάρτυρας! Ζει βαθύτερα όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει πολιτισμό, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του… ο άνθρωπος μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Μες στις σιωπηλές στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, μόνο ο ποιητής αρνείται να υποταγεί στη φθορά. Το πνεύμα του δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό.

Ο ποιητής γράφει «για τα ξομολογήματα στιγμή, για τις αγάπες, για της ψυχής τα ιδανικά και του κορμιού τις δίψες, για το τραγούδι του καημού… για της ζωής τις έγνοιες», έλεγε ο Κ. Παλαμάς.

Κρατάει φυλαχτά διότι αντιλαμβάνεται  ότι όλα γύρω του είναι τόσο φτηνά, μα και τόσο ακριβά, αλήθεια…

Παγκόσμια ημέρα ποίησης, λοιπόν…

Μιλήσαμε για την ποίηση, μιλήσαμε για τον ποιητή…

Ναι, η ποίηση, που υπάρχει ως πολιτιστικό αγαθό και θα υπάρχει γι’ αυτούς οι οποίοι την αγαπούν και γι’ αυτούς οι οποίοι έχουν μάθει να σκέφτονται, να εκφράζονται μέσ’ από αυτήν και είναι, πιστέψτε με, ο καλύτερος τρόπος σκέψης και έκφρασης! Κι ακούστε με…

… «Σ’ αυτόν τον κόσμο / του θορύβου και της μοναξιάς / κράτα ό,τι αγαπάς / και ό,τι θυμάσαι / φυλαχτά… / να μη χαθείς στο δρόμο. / Και… τίνος / η ψυχή δεν ταξίδεψε / μ’ ένα σύννεφο αντάμα; / Και… ποιο δάκρυ / γύρισε πίσω / σαν κύλησε; / Αλλά… και ποιος / τις δύσκολες στιγμές του / δεν τις άντεξε μόνος; / Ω! Ζωή μας. / Αξιοθαύμαστα όλα / μα ακριβά πληρωμένα!»

Και τούτο ακόμα…

«Οι ψυχές μας / ολόλευκες είναι… / ευλογημένες μοναξιές… / και τα κορμιά μας / Ναός!!!»

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου 2012

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

«Μαλλούσα»

Κοπανάκι Τριφυλίας – Μεσσηνίας

Posted Μαρτίου 20, 2012 by kopanakinews in Αφιερώματα