«Εγώ» κι «Εμείς»   1 comment

mallpdf-adobe-reader

Η υπερφίαλη στάση, το «εγώ», η υπεροπτική η οποία κυριαρχεί σ’ όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, κατατροπώνει τα πάντα. Μια μοναχική πορεία που δείχνει σκυθρωπά πρόσωπα, δυστυχισμένα μέσα στην τόση ευμάρεια αγαθών. Ο διπλανός μας, άφαντος. Δεν αποζητάμε την συντροφιά του, την επικοινωνία μαζί του. Πνιγόμαστε ανελέητα στον ήχο της σιωπής μας, χωρίς αγάπη, χωρίς συντροφιά.

Περισσεύει στην ανθρωπότητα το «εγώ». Περισσεύει μέσα μας, γύρω μας, παντού! Η διαφορετικότητα μας τρομάζει…

Δεν είμαστε μέρος του συνόλου σε κάθε μας δραστηριότητα. Στον συνάνθρωπό μας, με τον οποίο αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, βλέπουμε τον ολόλαμπρο ήλιο την αυγή που χαράζει, ορθώσαμε τείχη. Γινόμαστε καταστροφικοί. Δε μοιραζόμαστε…

Ξεχάσαμε τις γειτονιές που στήνανε κουβεντολόϊ οι γιαγιάδες… τις αλάνες που παίζανε τα παιδιά… Όσοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην ελληνική ύπαιθρο, έχουμε μνήμες από τις ατέλειωτες συνήθειες που έκαναν ευχάριστη την καθημερινότητά μας. Οι πιο πολλοί αλλάξαμε. Ιδιοτελείς κι εγωκεντρικοί αδιαφορούμε για όλα αυτά. Το αποτέλεσμα; Τ’ αποκαΐδια, μας τυραννούν…

Η τεχνολογία, είναι η ισορροπία της ανισορροπίας μας. Καθησυχάζει συνειδήσεις… Όλα ισχύουν «για τους άλλους» και οι ψυχές μας άδειες, άδειες, μόνες. Έρημες! Δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν… ν’ απαγκιάσουν…

Αλλά σε πείσμα των καιρών, η νεοελληνική πραγματικότητα ας αφυπνιστεί. Ας νιώσει τη μοναδικότητα. Ας μη λησμονάει τις πολιτισμικές μας καταβολές, την επάρκεια που μας αναγνωρίζουν οι άλλοι λαοί, αλλά… δίχως εμείς να το επιβεβαιώνουμε.

Πόσο ωραίο κι ελπιδοφόρο μήνυμα είναι το «εμείς»… Μόνο μέσ’ από κοινή δράση, συντροφικότητα, μπορούμε να έχουμε μέλλον ως κοινωνίες και ως είδος σε τούτο τον πλανήτη.

Αλήθεια, πολύ διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν το «εμείς» το σεβόμασταν. Αν δεν παραγνωρίζαμε το φυσικό περιβάλλον, αν δεν αδιαφορούσαμε για την ιδεολογική μας υπεροχή, αν ο σεβασμός των πανανθρώπινων αξιών κυριαρχούσε, θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε την αναγκαιότητα της συνύπαρξης. Μόνο με κοινό βηματισμό στη σχέση ανθρώπου και δημιουργίας δεν αφυδατώνεται η ύπαρξή μας.

Μέσα σ’ αυτό το υπέροχο σύμπαν, στο οποίο υπάρχουμε, το πιο θαυμαστό πλάσμα, το πιο τέλειο δημιούργημα είναι ο άνθρωπος. Αυτός, που «υπάρχει» μέσ’ από έναν άλλον άνθρωπο.

Η ζωή, μας χαρίστηκε! Είναι ΔΩΡΟ κι εμείς γεννηθήκαμε για τα κάλλιστα κι όχι τα χείριστα. Πάνω απ’ το πηγαινέλα της, πάνω απ’ ό,τι αποτελεί την αγωνία της, αγαπώντας την πιο πολύ, αγαπώντας την σαν δώρο ας εκμεταλλευτούμε τα «τάλαντα» με τα οποία «σφραγιστήκαμε»…

Ας δικαιώσουμε την παρουσία μας πάνω στη γη!

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Η ποίηση που αγαπώ: MYΡΤΙΩΤΙΣΣΑ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ

Advertisements

Posted Ιουνίου 22, 2009 by kopanakinews in Mικρές βαθιές ...ανάσες.

One response to “«Εγώ» κι «Εμείς»

Subscribe to comments with RSS.

  1. Αυτό είναι ένα σχόλιο.
    Για να διαγράψετε κάποιο σχόλιο, συνδεθείτε ως χρήστης και προβάλλετε τα σχόλια του άρθρου. Εκεί σας δίνεται η επιλογή να τα επεξεργαστείτε ή να τα διαγράψετε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: